DEEL 4 Suriname versus “switie Sranang”

Geschreven door: Amanda | 20 mei, 2016


Het is ongelofelijk hoe twee weken voorbij zijn gevlogen. Ik vertrok naar Suriname met de verwachting weg te worden geregend, omringd te zijn door slangen, spinnen en andere tropische beesten én was ik er van overtuigd dat de “ZIKA” mug mij op iedere hoek van een straat zou opwachten. In het vliegtuig, twee weken later, zat ik letterlijk met tranen in mijn ogen, omdat ik het prachtige, heerlijk warme, vrije en vriendelijke “switie Sranang” (voor nu) gedag moest zeggen.

In eerdere blogs heb ik al het een en ander verteld over mijn eerste indruk van Suriname, de enorme contrasten die ik heb gezien en mijn ervaring met het eten in Suriname. Er zijn nog een paar typisch Surinaamse, opvallende en bijzondere situaties die niet mogen ontbreken in deze blogserie:

Alhoewel “ZIKA” ons bespaard is gebleven, kun je om de muggen in Suriname niet heen. Mijn schoonfamilie noemt ze ‘criminelen’. Je wordt beroofd van je bloed, zonder dat je dit in de gaten hebt, totdat je achterblijft met de ellende die de mug voor je terugspuit. In Nederland was ik al op zoek gegaan naar anti-insectenspul. Ik vond bij de Kruidvat een crème geschikt voor kinderen, zonder DEET (dit is nu juist het bestanddeel dat ervoor zorgt dat muggen wegblijven) en volgens de verpakking enorm effectief. Het is inderdaad enorm effectief, voor het aantrekken van muggen! Nadat wij zijn overgestapt op de Surinaamse producten (waarvan je als natuurlijke producten liefhebber de ingrediëntenlijst niet moet bekijken), werden de ‘criminelen’ gelukkig iets minder actief. Ondanks de bescherming wisten de muggen je zelfs in de auto (met de airco op 18°C) te vinden.

Aan het autorijden heb ik mij in Suriname overigens niet gewaagd. De plek op de weg (lees soms geasfalteerd, soms een zandweg met kuilen en soms een rivier) is links. Dat is op zichzelf al een uitdaging wanneer je gewend bent rechts te rijden (bij een rotonde bijvoorbeeld gaat het verkeer linksom in plaats van rechtsom!). Daarbij zijn er zeker verkeersborden, –tekens en –regels, er zijn echter maar een aantal mensen die zich hier ook werkelijk aan houden. De Surinaamse taxi (waarvan de meest bekende de gele 1660) is dan bij uitstek het alternatief (behalve wanneer het hard heeft geregend want dan rijden de meeste niet). Vanuit de taxi kun je de omgeving op je gemak bekijken. Een van de bijzondere dingen die ik vanuit de taxi heb waargenomen waren de “grote Surinaamse mannen met piepkleine zangvogeltjes”. Een (flink) aantal Surinaamse mannen (over het algemeen mannen met een groot postuur) lopen en rijden rond met een zangvogeltje in een kooi. Zodra zij ergens aankomen gaat de vogel op het dak van de auto of wordt hij ergens aan een paal, balk of wat voor handen is bevestigd. Ik vond dit op zijn zachtst gezegd fascinerend! Toen ik een familielid (die ook zo een vogeltje heeft) vroeg naar wat hiervan de bedoeling is kreeg ik als antwoord: “Voor sommige mensen is het mode, voor sommige is het een hobby en sommigen doen echt mee aan wedstrijden met deze vogels.” In sommige gevallen is het dus niet “gewoon een grote man met een kleine vogel”, maar is het een serieuze zaak en worden de vogeltjes getraind! Een ander ding dat wij vanuit de taxi zagen was een “mobiele Foot Locker” (deze benaming heb ik er zelf aan gegeven). Auto’s staan geparkeerd op straat (meestal langs een hoofdweg) en stallen hun sneakers over de auto uit. Wie geïnteresseerd is kan direct passen en meenemen. Geweldig! Aan het einde van iedere taxirit gebeurt er iets opmerkelijks. De meeste chauffeurs blijken geen wisselgeld bij zich te hebben (wanneer zij weten dat jij toerist bent). Gelukkig waren wij hiervoor al gewaarschuwd door familie. Toch blijft het een eigenaardig moment waarbij je de chauffeur soms wel vijf minuten lang moet aanstaren en hij dan uiteindelijk zegt: “oh misschien heb ik toch wat in mijn achterzak”.

Het meest indrukwekkende aan onze reis vond ik een bezoek aan Commewijne.

Commewijne is een district in Suriname waar je tal van overblijfselen vindt van oude  suiker-, koffie- en tabaksplantages. En waar slavernij dus volop heeft plaatsgevonden. Om in Commewijne te komen moet je eerst over de Jules Wijdenboschbrug die loopt over de Suriname rivier. Zoals bij velen bekend ben ik geen held wanneer het hoogtes betreft. En deze brug is 52 meter hoog, in mijn beleving enorm stijl, maar gelukkig wel voorzien van vangrails. Toen ik onze bestuurder vroeg wanneer er voor het laatst onderhoud was verricht aan de brug luidde het antwoord: “waarschijnlijk 5 jaar geleden dus het zou best weer een keer mogen”. Dit was niet het geruststellende antwoord waar ik naar op zoek was. Maar goed, mijn nieuwsgierigheid naar een klein gedeelte van de geschiedenis van Suriname heeft mij over de brug gekregen. En wat ben ik blij dat ik dit heb gedaan! Wat een geweldig uitzicht over het land vanaf het hoogste punt van de brug. Eenmaal over de brug voelde ik mij overweldigd door het idee dat mensen hier als slaaf hebben gewerkt, zijn gemarteld, mishandeld, uitgebuit en vooral hebben gevochten voor uiteindelijk (ook mijn) vrijheid. Tegelijkertijd was ik onder de indruk van het mooie gebied waar het heel groen, rustig en vredig was.

Nogmaals ik kan niet uitgesproken raken over Suriname. Ik heb bijvoorbeeld nog niets verteld over de taal en het communiceren in de gebiedende wijs, de verschillende religies die in harmonie samenleven, het zwemmen in de Suriname rivier (waar zich inderdaad piranhas bevinden), attractieve plekken als Kolakreek en Overbridge, het binnenland, zwemmen met wilde dolfijnen, het bekijken van reuze schildpadden en het uitgaansleven in Suriname. Mijn doel was om jullie mee te nemen in mijn ervaring van het land en om mee te geven dat een leven in balans overal ter wereld mogelijk is zolang je maar focust op de mogelijkheden!

 

Switie Sranang tot snel!

Laat een reactie achter

Wees de eerste!

Notificatie uit
avatar

wpDiscuz