DEEL 3 Suriname versus “switie Sranang”

Geschreven door: Amanda | 18 mei, 2016


In Nederland is voor mij (mevrouw ik prefereer alleen producten die suikervrij, e-nummervrij, biologisch, fairtrade, vrij van gejodeerd zout en het liefst ook vrij van een verpakking zijn) de juiste voeding eten al een ding. In Suriname is het, net als de bekende relatiestatus op facebook, INGEWIKKELD!

Mijn verstand wilt mijn gezonde manier van eten voortzetten, maar mijn zintuigen zeggen: “Amanda vandaag lust jij bruine bonen met rijst, tjauw min, rijst met kip en groenten uhmmm een saoto soep en een kipsaté zou ook nog wel kunnen.” Om het mij nog wat lastiger te maken worden er in de supermarkten voornamelijk producten verkocht die vol zijn van e-nummers en suiker. Daarbij zijn wij gemiddeld twee keer per dag op visite bij een familielid die minstens één van de bovenstaande gerechten heeft bereid (gerechten die zeker groenten bevatten, maar ook een hoop van dezelfde e-nummers, suiker, zout en witte graansoorten zoals witte rijst). Toen ik in de supermarkt vroeg of er ook brood was zonder e-nummers ontstond er vaak een vage lange stilte die werd beëindigd met: “Mevrouw wij verkopen Fernandes brood!”

Ik hoopte meer duidelijkheid te verkrijgen onder de Surinaamse bevolking en ondervroeg zoveel mogelijk mensen. De eerste persoon die ik ondervroeg (een heer van rond de 70 jaar) stelde ik de volgende vraag: “Is Surinaams eten gezond én is het voor u belangrijk om gezond te eten?”. Het antwoord dat ik kreeg was: “Wel, Surinaams eten moet lekker zijn! Of het gezond is maakt ons niets uit, dat merken wij wel wanneer we oud zijn. Dan pas zullen we ons daarover druk maken.” De volgende persoon (een dame van rond de 45 jaar) vroeg ik hetzelfde, haar antwoord was: “Ja, Surinaams eten is zeker gezond! We hebben allerlei verschillende groenten die je gewoon op je eigen land kunt laten groeien. Én wij eten iedere dag rijst, soms bami.” Toen ik haar vroeg of de groente werden bereid met een maggi-blokje werd ik met een frons aangekeken en was het antwoord: “Dat ding moet toch ergens naar smaken!” (Een maggi-blokje is een smaakmaker die onder andere bestaat uit het e-nummer e-621. Dit e-nummer verstoort de hormoonhuishouding waardoor je meer honger krijgt en dus meer eet. Daarbij tast het je zenuwstelsel en uiteindelijk je hersencellen aan met alle nare gevolgen van dien. Volgende week zal ik hier uitgebreid op terug komen in een blog volledig gewijd aan e-nummers). Ik kreeg van vrijwel iedereen die ik ondervroeg soortgelijke antwoorden. Het merendeel is zich niet bewust van wát zij eten en vindt het vooral belangrijk dát het eten lekker is.

Op straat vond ik voldoende kraampjes waar je vers fruit en verse groenten kon kopen (in hoeverre dit bespoten is heb ik niet kunnen achterhalen). Ook waren er een aantal mensen die een eigen moestuin hadden. In heel Suriname heb ik maar liefst één horecagelegenheid gevonden waar er gebruikt wordt gemaakt van zoveel mogelijk biologische en fairtrade producten. Dit was bij een delitraiteur (delicatessenwinkel) genaamd “PUUR”. Daar heb ik een heerlijke kop biologische groene thee gedronken, samengesteld uit kruiden van Surinaamse bodem. Ook heb ik daar een heerlijk stuk appeltaart gegeten (jawel met suiker en roomboter, maar dan wel fairtrade).

Mijn conclusie: in Suriname kun je heerlijke en prachtige maaltijden eten en ik heb (met mate) ook het een en ander gegeten. Gezond is het naar mijn mening niet altijd, maar gezond eten is zeker mogelijk. Je moet er alleen net iets meer je best voor doen!

Met de smakelijke groetjes,

Amanda

ResultaatFormule

Laat een reactie achter

Wees de eerste!

Notificatie uit
avatar

wpDiscuz